Cake met ijs

Hier weer even een samenvatting van de afgelopen week :)

Week 5 (11 – 17 oktober)

Maandag een poging gedaan om me definitief in te schrijven voor de universiteit (voor Erasmus studenten is de deadline 15 oktober, ook al is het schooljaar al begonnen), maar die poging ging roemloos ten onder. Ik had niet alles goed ingevuld en ik moest het de papieren niet inleveren bij het secretariaat van de faculteit, maar bij het Erasmus Office. Eenmaal daar werd mij verteld dat ik naar Relaciones Internacionales moest om de papieren in te leveren en drie keer raden wat ze daar zeiden! “Nee hoor, je moet ze gewoon inleveren bij het secretariaat van je faculteit. Welke faculteit zit je? Letteren zie ik al, weet je waar die zit? Hier deze gang rechtdoor en dan aan het eind links en…” Sí, sí, muchas gracias…

Woensdag moest een glorieuze dag worden, maar helaas mocht het ook vandaag niet baten. Ik heb het niet over mijn inschrijving, maar over iets anders problematisch hier: internet afsluiten.

Even een snelle update: drie weken geleden gebeld naar Jazztel (goedkope internetprovider in Spanje) om internet af te sluiten voor het huis. Helaas kregen we toen te horen dat je daarvoor een Spaanse bankrekeningnummer en het nummer van de bijbehorende creditcard nodig hebt. Anderhalve week later weer gebeld want we hadden eindelijk deze benodigde gegevens.

- “En op welke naam staat deze bankrekening?”

- “Martine de Jong.”

- “Martinez?”

- “Nee, nee, Martine, zonder z.”

- “Oh ok, en uw achternaam?”

- “De Jong (uitgesproken als /di gong/)

- “Aah! Zoals de voetballer!” (Iedereen kent hier de naam Nigel de Jong na het afgelopen WK)

- “Uh ja.”

- “Fantastisch, dan bellen er morgen verificadores (soort van onafhankelijke controleurs die nagaan of jij wel bent wie je zegt dat je bent) en als dat goed gaat, hebben jullie het internet binnen 8 dagen in huis.”

Maar zover is het helaas nooit gekomen. De volgende dag hebben de verificadores me niet gebeld, dus die avond wij hun weer bellen. Daar legde de mevrouw doodleuk uit dat het internet niet op mijn naam kon worden gezet, want ik had een lening. Dat was een protocol, dan kon het internet niet afgesloten worden. Maar zei ze, het bankrekeningnummer en alle andere gegevens konden gewoon gelijk blijven, alleen moesten ze even op een andere naam staan, zodat we door het systeem konden komen. Aha. Dus het feit dat ik in Nederland een studielening heb – op mijn Nederlandse bankrekeningnummer – staat in de weg dat ik hier in Spanje met mijn Spaanse rekeningnummer internet kan afsluiten, maar dat míjn gegevens op een andere naam komen te staan, is dan weer totaal geen probleem. Maar natuurlijk.

Nouja, dan Valentine haar naam en paspoortnummer maar geven. Dat feest ging niet door, want volgens hun systeem correspondeerde haar naam niet met haar paspoortnummer. Wat werkelijk belachelijk is, want haar naam en paspoortnummer staan gewoon op haar paspoort, dus dat klopt per definitie. Dan maar de gegevens van Olivier, hij wist zeker dat hij geen lening of schuld aan iemand had, en aangezien drie maal scheeprecht is, moest dit wel goed komen. Helaas, hij was blijkbaar toch wel geld schuldig aan iemand. Gelukkig wonen we met z’n twaalven in het huis, dus de volgende, Martha, een van de Mexicaanse meisjes. Zij doorstond de test helaas ook niet, en nu begon de situatie wel echt belachelijk te worden. Valentine en ik hadden daarom besloten om die woensdag maar internet van Instanet te nemen, dat was weliswaar langzamer internet omdat het niet via de vaste lijn gaat, maar voor hen was het in ieder geval geen probleem dat ik in Nederlands een lening heb.

Heel leuk met het meisje van Instanet gepraat en de hele situatie uitgelegd en een uur later stonden we super tevreden weer op de stoep met twee routers (voor 12 personen is één router namelijk niet genoeg). Meteen uitproberen natuurlijk en het wonder leek geschied: we hadden internet! Wat een glorieuze dag! Maar de pret mocht wederom niet lang duren, want de verbinding was echt heel traag en bovendien konden de laptops van de begane grond de routers niet eens vinden, dus die zaten alsnog zonder internet.

Donderdag daarom maar besloten dat we Instanet terug gingen brengen, maar wel zodra we een andere internet hadden, voor de tussentijd konden we dit internet dan wel even houden voor wat het waard was. Naar de winkel van Movistar gegaan, want Valentine had gehoord dat je het daar in de winkel kon afsluiten, dus wel zo handig. Eenmaal aangekomen zat er een man die bij hoog en bij laag zweerde dat internet bij hen afsluiten altijd alleen maar telefonisch kon, we moesten maar even naar dit en dat nummer bellen. Dus wij die avond dat nummer bellen, blijkt het de telefonie-afdeling van Movistar te zijn. Meneer de callcentermedewerker zou me wel even doorverbinden. Het  was vast een stagiair ofzo, want na 4 minuten gekraak en rare geluiden op de lijn, werd de verbinding verbroken.

Vrijdag niet meer met internet bezig geweest, want we waren het helemaal zat. Wat we ook proberen, niks schijnt te mogen lukken. Gelukkig zit hier een internetcafé vlak om de hoek, daar ben ik inmiddels al zowat goldmember, aangezien ik er binnen twee weken al vijf abonnementen door heen heb gejaagd.

Die avond lachte het volgende probleem ons al weer toe: de gasfles was leeggeraakt. Dus dan maar even naar de eerste verdieping om het avondeten klaar te maken. De bliksem slaat nooit twee keer op dezelfde plek in zou je zeggen, maar nee hoor, hier wel :D. Terwijl mijn aardappeltjes net stonden te pruttelen, hield ook hun gasfles ermee op. Maar belangrijker, hoe regel je hier nieuwe gasflessen? Dat gaat hier volgens een speciaal bedrijf, Repsol, dan moet je bellen, je bestelling achterlaten en dan komen zij de gasflessen brengen en nemen ze tegelijkertijd de lege weer mee. Ideaal. Ja, inderdaad ideaal, afgezien van het feit dat ze in het weekend niet open zijn. Dus dat wordt niet eerder dan maandag. En vandaag is het maandag, en we hebben nog steeds geen gasflessen. Onze huisbaas, Antonio, zou het voor ons gaan regelen, maar alles gaat hier “mañana, mañana” dus ik schat zo in dat dat woensdag of donderdag wordt. Tot die tijd: koud douchen, de afwas met koud water doen en dineren in de vorm van magnetronmaaltijden of pizza’s. Voor vanavond hebben Valentine en ik een cake met ham, kaas en olijven gemaakt. In Frankrijk is het vrij normaal om zelfgemaakte cake als avondeten te hebben, heb ik geleerd. En als toetje hebben we wat ijs gehad, wat nog in de vriezer zat (ik ga niet vertellen hoe warm het hier nog steeds is, want ik heb gehoord dat in Nederland de eerste nachtvorst zich al weer heeft voorgedaan, maar ik denk dat het feit dat we ijs in huis hebben genoeg zegt haha ;)).

De moraal van dit verhaal: ik weet nog steeds niet of ik definitief ingeschreven sta, we hebben internet van jan kont en het is maar een beetje kamperen totdat we weer nieuwe gasflessen hebben, maar dat is allemaal niet erg, want we zijn in Spanje. Het gaat hier misschien een stapje langzamer allemaal, maar uiteindelijk komt alles goed. Heerlijk, ik hou van dit land.